روغتیا

اهمیت کمک‌های اولیه صحی با مجروحین حادثات ترافیکی

حادثات ترافیکی، به علت های مختلف چون نقایص فنی واسطۀ‌ نقلیه، عدم آشنایی راننده با مسیر، تیز رانی، سبقت غلط، اوضاع نا مناسب جوی وغیره، رخ میدهد که در همچو مواقع رانندگان و شاملین حادثه مطابق قانون مکلف به انجام کمک های اولیۀ صحی با مجروحین حادثه می‌باشند. بناءً ضرور است هر راننده با شیوۀ اجرای کمک‌های اولیه در واقعات ترافیکی آگاهی لازم داشته باشد. زیرا اجرای درست مساعدت ها، نقش مهم در پیشگیری از دو برابر شدن مصدومیت ها و مرگ و میر مجروحین حادثه دارد.
بر اساس گزارش سال ٢٠١٥ سازمان صحی جهان، پیش‌بینی می‌شود؛ تا ‌سال ٢٠٣٠، آسیب‌های ناشی از حوادث ترافیکی، به‌ عنوان هفتمین عامل مرگ‌ومیر در جهان مطرح شد و در حال‌ حاضر نهمین علت مرگ ‌ومیر در جهان محسوب می‌شود.
ضرورت فراگیری این مهم کشورهای جهان را بر آن داشت تا روزی را نیز به نام روز جهانی کمک های اولیه نامگذاری کنند. هر سال در این روز که مصادف با ۱۳ سپتمبر است، شماری از کشورها به منظور آشنایی مردم با شیوۀ اجرای کمک های اولیه همایش برگزار می‌نمایند. نامگذاری این روز به همت «کمیتۀ بین‌المللی حلال احمر» به هدف ترویج فرهنگ فراگیری آموزش کمک های اولیه انجام گرفت.
اصل مطلب:
حوادث ترافیکی یکی از مهم‌ترین علل مرگ‌ومیر افراد و مجروحیت‌ها و گاهی معلولیت‌های دایمی به‌شمار می‌رود و از طرفی نجات و زنده نگهداشتن مصدومان و جلوگیری از شدت یافتن صدمات، کمک برای بهبودی حال مصدوم الی انتقال آن به مراکز صحی بستگی به اقدامات اولیه صحی در صحنۀ حادثۀ ترافیکی دارد.
بنابر گزارش سازمان صحی جهان، نخستین افرادی که به محل وقوع حادثه می‌رسند، نقش بسیار مهمی در پیشگیری از صدمات جدی دارند. راننده و شاهدان عینی که آموزش کمک‌های اولیه را دیده‌اند، می‌توانند از بسیاری مرگ‌های ناشی از مشکلات تنفسی، خونریزی و صدمات‌جدی مانند آسیب‌های نخاعی جلوگیری کنند. با درنظرگرفتن این واقعیت، در کشورهای کم‌درآمد و حتی متوسط نجات توسط آمبولانس بسیار دیر اتفاق می‌افتد و بیشترین میزان فوت در این کشور‌ها قبل از رسیدن مجروحین به شفاخانه رخ می‌دهد، بناءً نقش راننده و شاهدان عینی در اجرای کمک‌های اولیۀ صحی و دوام بخشیدن حیات مجروحین پراهمیت است.
رانندگان نخستین افرادی هستند که با مصدومان و مجروحان حادثات ترافیکی برخورد می‌نمایند. بنابراین در مادۀ (۲۴) مقررۀ سیر و حرکت یک سری وظایف حین وقوع حادثۀ ترافیکی بدوش راننده گذاشته شده است:
۱. رانندۀ که مرتکب حادثۀ ترافیکی می‌شود، بلافاصله بعد از وقوع حادثه توقف نموده و چراغ‌های اشاره واسطه نقلیۀ خود را روشن نماید. در صورت ایجاب محل حادثه را با گذاشتن علایم اخطاریه و در وقت شب با گذاشتن چراغ برای دیگر شاملین ترافیک قابل تشخیص بسازد.
۲. با مجروحین کمک نموده تدابیر معاونت اولیه را اتخاذ و در صورت لزوم هر چه زودتر آن‌ها را به نزدیکترین مواضع صحی و یا شفاخانه انتقال داده، هویت مجروحین را یادداشت و جریان را به پولیس ترافیک اطلاع بدهد.
اما نکتۀ مهم اینست که راننده باید در مورد اجرای درست کمک‌های اولیۀ صحی معلومات کافی داشته باشد. زیرا ممکن است اجرای نادرست آن سبب مرگ زودهنگام و تشدید صدمات مجروحین حادثات ترافیکی گردد. ولی در کشورما بیشتر رانندگان، از آموزش های اختصاصی در مورد اجرای کمک‌های اولیۀ صحی با مجروحین واقعات ترافیکی بی‌بهره اند. در حالی‌که در کشورهای مترقی این آموزش ها از دورۀ مکتب آغاز می‌گردد. بناءً آموزش مساعدت های اولیۀ صحی در کنار تدریس قواعد و مقررات ترافیکی توسط کورس‌های دریوری (خصوصی و دولتی) برای نوآموزان رانندگی لازمی تلقی می‌گردد. چون اجرای به موقع و درست این مساعدت ها در کاهش مرگ و میر و شدت صدمات ناشی از حادثات ترافیکی نقش کلیدی داشته و هر راننده ميبا‌یست در مورد اجرای اصولی آن معلومات کافی داشته باشد.
– نحوۀ انجام کمک‌های اولیه به مجروحان حادثات ترافیکی:
رانندۀ شامل حادثه و یا سایر رانندگانی که شاهد وقوع حادثه ترافیکی اند، به محض مشاهده ابتدأ فوراً به پولیس و امبولانس به تماس گردند. سپس الی رسیدن آن ها، محل حادثه را برای وسایط نقلیۀ عبوری قابل ملاحظه بسازند تا از وقوع حادثۀ جدید و ورد صدمات جدید پیشگیری نموده و جلو شدت یافتن عارضه را بگیرند. در مرحله بعدی، راننده موظف است الی رسیدن پولیس و امبولانس اقدامات اولیۀ صحی را با مجروحین حادثه انجام دهد.
مراحل اجرای کمک‌های اولیۀ صحی با در نظرداشت شرایط و حالات صحی مجروحین و مصدومین حادثات ترافیکی بشرح ذیل طبقه‌بندی شده است:
۱. رانندۀ که مرتکب حادثۀ ترافیکی شده کوشش نماید که خونسردی خود را حفظ نموده در ضمن به مصدوم روحیه دهد. رانندگان عبوری که قصد اجرای کمک های اولیه را ندارند و یا این‌که در مورد اجرای آن آشنایی کامل ندارند، فوراً محل را ترک کرده تا موجب ازدحام ترافیک نگردند. همچنان از گرفتن عکس و فلم و مسدود کردن مسیر آمد وسایط‌نقلیۀ تعاونی و امداد رسان خود داری نمایند.
۲. مجروح یا مصدوم حادثه از محیط پرخطر به محیط ایمن انتقال داده شود، مثلاً: در صورتی‌که واسطۀ نقلیه دچار حریق شده باشد.
۳. مصدومانی که دچار توقف تنفس یا خونریزی شدید شده باشند در اولویت قرار داشته، راننده باید فوراً به کمک آن ها بشتابد.
۴. مجرای تنفسی شاملین رویداد را بررسی و دهان مصدوم را باز و هر شیء که داخل آن است خارج گردد تا مصدوم به راحتی تنفس کند.
۵. با قرار دادن پارچه تمیز و فشار دست بر روی محل مجروح شده از خونریزی جلوگیری گردد. در صورت قطع نشدن خونریزی، عضو آسیب دیده بالا آورده شود تا خونریزی کمتر شود.
۶. راننده‌یی که مرتکب حادثۀ ترافیکی گردیده است، بلافاصله به مراکز صحی و پولیس تماس گرفته و موارد ضروری از جمله نوع و تعداد وسایط‌نقلیۀ شامل حادثه، تعداد مجروحین حادثه، زمان وقوع حادثه و وخامت اوضاع و خطرات احتمالی را به اطلاع آن‌ها برساند.
۱۰. با امکانات موجود و علایم اخطاریه از ایجاد بندش جاده و احتمال وقوع حادثات بعدی جلوگیری کند.
منابع:
– کود جزا، مصوب سال ۱۳۹۶.
– مقررۀ سیروحرکت، مصوب سال ۱۳۶۰.
– نجاتی، خلیل الله، کتاب حقوق ترافیک.
– سایت انترنتی (ویکی ‌پیدیای-فارسی).

پوهنیار فردوس سعادت

Related Articles

ځواب دلته پرېږدئ

ستاسو برېښناليک به نه خپريږي. غوښتى ځایونه په نښه شوي *